Unutulan Yanlarımız

Bugün pazar. O, süslü kahvaltıların elbise giymiş günü…
Gösteriş budalalarının yalancı bir mutluluğa mum yakması gibi.
Bugün pazar hava ılık, içim soğuk…
Asık suratlı bir çok insanın içinden , tebessüm eden dudak kıyılarımın , zoraki yollarından geçiyorum.

Uzun zamandır düşünüyorum o kadar mutsuz insan var ki…
Ve mutsuzluklarını , o derin boşluklarını gösterişle doldurmaya çalışıyorlar.
Kimisi lüks çantasıyla , kimisi marka kol düğmesiyle , kimisi moda olmuş küpesiyle , kimisi abartılı bir pazar kahvaltısıyla…
Bulun içlerinde huzur bulabilirseniz…
İnsanlar ne zaman eşyaya değer verdi ve ne zaman parayla elde edebildiklerini eskitti , o zaman huzur terkedildi fikrimce.
Sevginin bile parayla satın alındığı bu modern çağda yaşamak yerine eskimiş antika yıllarda yaşamak , sanırım herkesin hemfikri.
Kime sorsam mutlu olmak istiyor.
Kime sorsam yorgun ve umutsuz..
Bir ay boyunca tiksinerek gittiği iş yerinden aldığı parayı yine o işyerindekilere caka satmak için harcaması da deliler partisi olsa gerek.

Ne eksik peki ? Yada ne fazla ?
Bana göre bu işin merhameti eksik.
Zamanı tüketmek için bulunuyoruz çoğu yerde.Gösterişten keyif almak , bir malzeme , olmak hoşa gidiyor ama boşa.
Kocaman bir boşluğa gidiyor.
Sevgi dediğimizde sadece ikili ilişkiler geliyor akla.Halbuki sevgi sadece karşı cinse hissedilen değil tüm yaradılmış olanlara hissedilen mucizevi bir duygu. Unuttuk mu ? Evet unuttuk..
Bir çocuğun başını okşamak bile zor oldu.
Bir tebessüm yanlış yerlere gitti ve gelmedi.
Değeri kalmadı çünkü muadilleri çoktu.
Şefkati yoktu. Güven kokmuyordu.
Bir evlat annesini , Bir baba eşini , bir akraba derdi anlamıyordu.Ya da anlamaya sağır kalmış , zaman yolcusuydu.
Bir sohbetin kıymeti bir kahvenin hatrını bitiren o güçlü olma arzusu nefisi körükleyen o canavar pişmanlık duygusunu bile yaşatmıyordu.Günümüz hastalığı depresyon baş gösteriyordu.İçinde bulamadığını dışardan nasıl alacaktı insan ?
Bunu bilmiyordu…

Ne fazla ?
Olmayan paraları için döşenmiş kredi kartları…
Olmayan sevgileri için menfaat kokulu pazar kahvaltıları
Olmayan ruhları için edindikleri sevgi yumakları…
Vermedikleri güven için sadakat arayışları
Lüks gözükmek için harcadıkları nefisleri…
Var oluş amacına edindikleri bol özgürlükleri…
Evinde demlemeye üşendiği parası çok tadı yok çayları…
Sıcak sohbetin yerini alan duvarlar arası iletişim sistemleri…
Asık suratları , memnuniyetsiz patronları
Olmazsa olmaz egoları…
Bitmek bilmeyen depresyon havaları…

Daha da bitmez…
Bu kargaşaya inat bu sisteme inat koyun elinizi unutmuş olduğunuz vicdanınıza.Bugün nasıldınız ? düşünün.
Bugün pazar…
Güler yüzünüzün eksik olmadığı gösterişten uzak , insan kalbine yakın bir gün ekleyin hayatınıza.Bugün bir başka olsun merhameti hissedin.Gülümseyin…
Hatırlayın kıyafetle insan olmadığınızı.
Unvanın sadece bir rütbe olduğunu…
Mutsuzlukların , boşlukların ,insanları kullanarak yok olmadığı nice pazarlar diliyorum….

Tuğba Devrim

Öğretmen aynı zamanda yazar olan Tuğba Devrim 1992 Bursa doğumludur. Dumlupınar Üniversitesinde eğitimini tamamlamış ve fotoğrafçılıkla ilgilenmeye başlamıştır. " Anlamı olan fotoğraflar çekmeyi seviyorum " Yazılarını ve şiirlerini fotoğraflarla tamamlayan Tuğba Devrim henüz ilkokul yıllarında iken şiire ilgi duymaya başlamış ve duygularını kaleme almıştır. Şimdilerde kitap çalışmalarına devam etmekte ayrıca yazılarını ve şiirlerini sosyal medya hesaplarında paylaşmaktadır. "Yazdıklarımın ve hissettiklerimin bir başka nefeste anlam bulabilmesi dileğimle...

Unutulan Yanlarımız” için bir yorum

  • Mart 10, 2019 tarihinde, saat 1:12 pm
    Permalink

    Bravo bunu herkesin okuması lazım! Günümüzü çok güzel betimlemişsin.

    Yanıtla

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir