Bir Rüya Gördüm

Bir rüya gördüm, çocukluğuma uzanan;
Evimizin o ufak bahçesinde bisiklete biniyorum.
Lunaparklardaki salıncaklar gibi; kendi etrafımda dönüp duruyorum,
Yüzümdeki o mutlu ifadeyle…
Arkadaşlarımın geliyor sonra, iniyorum bisikletten.
Dar sokakta; neşeyle o çocukluk oyunlarımızı oynuyoruz; …
Sağa sola koşan, saklanan; birbirini kovalayan çocuklar,
Neşe içinde…
Caminin avlusunda top peşinde koşturuyoruz sonra
Yorulmak nedir bilmeden.
Geceleri, yıkılmak üzere olan, ahşap eve girmeye çalışıyoruz;
Korkumuzu yenebilirsek…
Her şey hızla ilerliyor sonra,
Beyaz örtüsüyle kış yüzünü gösteriyor,
Sürüyoruz kızaklarımızı, evimizin yanındaki ,bayıra,
İyice buzlaşıncaya kadar uğraşıyoruz,


Üşüyen bedenler, titreyen ellere rağmen
Vazgeçmiyor bu uğraştan.
Donma noktasına gelindikten sonra çekiliyor ancak herkes evine.
Sobanın başında çözülüyor, taşlaşmış vücutlar
Tatlı bir yorgunluk ve yavaş yavaş kapanan gözler…
Uyanıyorum sonra;
Aradan geçen uzun yıllar, çocukluğum…
Bir rüyayla tekrar geliyor gözümün önüne.
Gidiyorum o eski mahalleye, aklımda çıkaramadığım rüyayla.
Heyecanla giriyorum eski sokağımıza.
Ama şaşırıyorum, garipsiyorum.
Onca yıldan sonra hiçbir şeyi bulamıyorum.
Kayboluyorum, bir yere ilk defa giden yabancı gibi.
Ne evimizi tanıyabiliyorum, ne de oyun oynadığımız o yerleri…
Arsa da çoktan düzleşmiş harabe ev, okul olmuş.
Oyun oynadığım arkadaşlar, hiç birini bulamıyorum…
Anlıyorum sonra;
Burası ne yaşadığım yerdi, ne de ben çocuktum artık.
Hemen ayrılıyorum bu yerden aklıma takılan bir soruyla:
”Kaybederek mi büyüdüm, büyürken mi kaybettim.”
Bilemiyorum…

Emre Danabay

1985 Tokat/Zile doğumlu. Yüksek öğrenimini İstanbul Üniversitesinde tamamlamıştır. Geçmişte üniversite forumlarında köşe yazarlığı yapmıştır. Evli ve 2 çocuk babası. Şuan çalışmıyor olup çocuklarıyla ilgilenmektedir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir